Het is 11 maart en de klok op mijn telefoon geeft aan dat het kwart voor 9 is.
Het is tijd om mijn jas aan te trekken en weg te gaan, maar ik blijf nog even zitten.
Ik blijf nog even zitten om te genieten van de rust, voordat we zo meteen de volle drukte in gaan rondom de bruiloft van Marcel en Harriët.

Verrassing!

Een uur later zit ik gehurkt op de grond van een keuken waarin ik pas één keer eerder heb gestaan.
Er ligt een laken over me heen, zodat degene die binnen stapt niet ziet wat (of liever gezegd wie) er zojuist naar binnen is gesmokkeld.
“Het beweegt!”
Ja natuurlijk: ik probeer niet te lachen, want de situatie is hilarisch. Natuurlijk beweegt mijn hoofd.
“Voel maar, haal het laken er maar af…” hoor ik mijn beste vriendin zeggen en voor ik het weet raakt een hand mijn hoofd aan. Heel zachtjes word er op mijn hoofd geklopt en even later wordt het laken opgetild.
Even kijken twee verbaasde gezichten mij aan, alsof ze me niet herkennen. Iets dat niet zo gek is want ik heb Harriët en Marcel ook al enige tijd niet meer gezien.
Dan pas komt er enige realisatie terwijl Cynthia vertelt wat ik vandaag kom doen: ja, ik kom vandaag voor de film. Ja, ik ben er om jullie bruiloft vast te leggen!

De tweede keer

Het is voor Harriët en Marcel allebei de tweede keer dat ze gaan trouwen. Ze zijn beide dan ook geen 20-30 meer, maar ietsje ouder.
Één van de redenen dat Harriët dus ook geen witte jurk draagt, maar gewoon een andere hele nette jurk.
Ten slotte gaat het ook niet om de jurk, maar om de dag in zijn geheel.

De vader van mijn beste vriendin

Eigenlijk weet ik al een hele tijd dat ik vandaag zou komen filmen. Cynthia heeft me bijna direct op de hoogte gesteld dat haar vader Harriët ten huwelijk heeft gevraagd. En eigenlijk vlak daarna kwam al de vraag: “Als we jou zouden vragen voor de film…?”
Natuurlijk zei ik volmondig ja, want hoe speciaal is het om op de bruiloft van de vader van je beste vriendin (en zijn nieuwe vrouw) aanwezig te mogen zijn.
Natuurlijk kon ik dat niet weigeren!

Het algemeen

Ik ben gek op bruiloften. Elke keer weer, als ik er één mag filmen, wordt ik helemaal enthousiast.
Het maakt dan niet uit hoe laat ik op moet staan: ik zal er zijn.
En hoewel elke bruiloft anders is, hebben ze toch altijd bepaalde momenten gemeen.
De gehele dag is namelijk gevuld met tranentrekkers. Soms is het er maar één, vaak zijn het er meerdere. Soms huilt de bruid, soms huilt de bruidegom, vaak huilen de omstanders, soms huilt de fotograaf ook.
En dat mag: daar is deze dag voor. Want deze dag is namelijk extra speciaal. Het is niet iedere dag dat je op een bruiloft aanwezig bent.
Ook vandaag zaten er zulke momenten bij: vooral het moment in het gemeentehuis, waarop Marcel de tranen bij Harriët weg probeert te boenen.
En je kunt het ze ook niet kwalijk nemen: de buurvrouw, die de ceremonie leidt omdat ze toevallig ook ambtenaar van de burgerlijke stand is (en daarbij ook nog vriendin van Harriët), heeft ontzettend haar best gedaan op de woorden die zij uitspreekt.
Maar wat wil je eigenlijk ook anders: op zo’n mooie dag? Dan moeten die woorden juist extra speciaal zijn, toch?
Ik was in ieder geval wel onder de indruk. Niet alleen over het praatje van de ambtenaar, maar van de gehele dag: het was allemaal ontzettend speciaal!

Vaak trouw je in je leven maar één keer, maar als je het dan toch een tweede keer doet? Zorg dan dat die nóg beter is dan de eerste!

Marcel & Harriët: nogmaals van harte gefeliciteerd!

Liefs Jahra

P.s. Wil jij nooit meer een blog missen? Dat kan! Meld je aan! En wel hier: Follow my blog with Bloglovin‘.

P.p.s. Ga jij binnenkort ook trouwen? En wil je ook dat jullie dag wordt vastgelegd op video? Neem dan snel contact met me op!